Acaba hiç düşündük mü biz insanlarda ruhu mu yoksa bedeni mi seviyoruz. Asıl bizi biz yapan ruhumuz. Beden sadece bir kılıf. Yaratılış da bu ruhumuz bir bedene verilir.
Düşünün kendi ruhumuz Nijerya’lı bir insanın bedenine verilebilirdi yada bir Amerika’lının. Ya çok yakışıklı bir beden yada çok çirkin bir beden.
Ama bizim yanılgımız sevgimizi ruhdan ziyade bedene göstermemizden geliyor. Tabi bu benim düşüncem. Bizler bu ruh ve beden kavramını sanırım tam anlamıyla çözemediğimizden kaynaklanıyor.
Biri vefat ettiğinde üzülüyoruz. Neden? Çünkü herzaman gördüğümüz, alıştığımız bedeni bir daha karşımızda göremiyeceğiz diye. Bazen öyle olurki hayatta kalsın şurada otursun ses çıkarmasa bile yeter deriz. Yine ruh dan ziyade o bedenin orada durmasını isteriz. Bence bunlar hep yanılgılar. Asıl değer göstermemiz gereken ruh. Bizler Ruhu göremediğimiz için direk bedene bağlanıyoruz. Önemli olan göremediğine inanmak değilmi.
Ben bazen düşünüyorum. Benliğim, ruhum bir başka beden de olsaydı ne olurdu. Hayatımda neler değişirdi.
Bence birazda gördüğümüze değil de inandığımıza bakmayı öğrenmeliyiz. Ruh ve beden kavramları iyi bilmeli ve insanlara yaklaşırken bunu da göz önünde bulundurmalıyız.
Beğenmediğimiz bir insanların o bedenine sizin ruhunuz verilseydi ne yapardınız? Bunu hiç düşündünüz mü?
Sahip olduğumuz her şey ruhumuzda saklı. Beden sadece bir kılıf. Zamanı gelince bu kılıfı çıkarıcağız ve yolumuza sadece ruh ile devam edeceğiz.
Bedeni bir elbise gibi düşünün. Doğarken size giydirilen, seneler geçtikçe yıpranan, kullanmaya bağlı olarak sökülme yada yırtılmalar oluşan, kimi zaman giderilebilen hasarlar olurken kimi zaman giderilemiyen hasarlar oluşabilen ve sonunda emek kaldırmıyacak bir hale gelince çıkarılıp atılan bir elbise olarak düşünün ve ozaman ne demek istediğim aklınızda şekillenicektir.
Facebook
Google+
Twitter
